Αγαπημένη μου παράνοια… (by pepinot)

Παρακολουθώντας το blog, μου έχουν έρθει κατά καιρούς διάφορες ιδέες για δικές μου πιθανές τριάδες.. βλέπω ταινίες και προσπαθώ να τις κατατάξω κάπου.. κοινώς με έχετε καταστρέψει… τελικά βρήκα το δικό μου αγαπημένο θέμα (αν και θα μπορούσα να θεωρηθώ ψυχάκι γι’αυτό!!!): ταινίες παρανοïκές, ταινίες που όταν τις παρακολουθείς μία που λες ‘’εγώ τώρα αυτό γιατί το βλέπω;!’’ κ από την άλλη δεν μπορείς να την σταματήσεις αν δεν τελειώσει… θες βρε παιδί μου να δεις που θα καταλήξει … παρανοϊκό ;….αυτό είναι το θέμα…
Η τριάδα των ταινιών θα μπορούσε να είναι ενδεικτική… θα μπορούσε απλά να είναι 3άδα σκηνοθετών… κατά συνέπεια θα πω : Buñuel, Lynch, Trier… και ξεκινώ :

Εξολοθρευτής άγγελος
Σουρεαλιστής Buñuel κλπ, κλπ…. Τι πιο παρανοϊκό από μια ομάδα ανθρώπων της ελιτ κοινωνίας εγκλωβισμένη σε ένα σπίτι χωρίς προφανή λόγο, άτομα που χάνουν σιγά-σιγά τους καλούς τους τρόπους, την ψυχραιμία τους, τον καθωσπρεπισμό τους… κ εσύ απλά να αναρωτιέσαι : ‘’μα γιατί δεν μπορούν να βγουν;!! ‘’, τελειώνει η ταινία κ συνεχίζεις να έχεις την ίδια απορία…

Απίθανη είναι κ η σχετική σκηνή από την τελευταία ταινία του Woody Allen, όταν ο πρωταγωνιστής ταξιδεύοντας στο χρόνο κ στο καλλιτεχνικό παρίσι του ΄20, συναντώντας τον νεαρό τότε Buñuel τον προτρέπει να κάνει μια ταινία με αυτό το θέμα κ ο ίδιος ο σκηνοθέτης στο άκουσμά του κ μόνο απορεί!!! (εφυέστατος Woody Allen!!)

Continue reading

Advertisements

με παντρεύεσαι; (στη σοφία)

Αυτό δεν είναι ένα ποστ σαν τα άλλα. Η ιδέα για την τριάδα δεν είναι τυχαία. Το ποστ δεν γράφεται από έναν. Είναι ομαδικό και είναι αφιερωμένο σε ένα πρόσωπο πολύ πολύ αγαπημένο που τρελάθηκε και παντρεύεται σε λίγες μέρες, όπως κατάλαβες απ’ τον τίτλο. Θα την είχαμε αποτρέψει αλλά έχε χάρη που αγαπάμε το γαμπρό. Κι επειδή σύσσωμοι οι cinelisted συνδεόμαστε, θέλοντας και μη, με αυτό το γάμο με ιδιότητες που δε γίνεται να είναι πιο στενές, αποφασίσαμε να αφήσουμε για λίγο στην άκρη τα τούλια και τα κουφέτα και να θυμηθούμε ιστορικές, για διάφορους λόγους, κινηματογραφικές προτάσεις γάμου (διακοπή γιατί αυτή τη στιγμή μπροστά μας η νύφη προβάρει το νυφικό· συγκίνηση, δάκρυα, κάτι μαύρες σκέψεις-άσχετο, ξανά δάκρυα, γέλια).

Πρώτη επιλογή: Τέσσερις γάμοι και μία κηδεία

Αφού τον σαγήνευσε, εξαφανίστηκε, παντρεύτηκε μέσα στη μούρη του έναν ηλικιωμένο σκοτσέζο με τη συνοδεία πίπιζας, εξαφανίστηκε ξανά, πήγε στο γάμο του και τον διέλυσε, η Andie MacDowell τελικά δέχτηκε την αντι-πρόταση γάμου που της έκανε ο Hugh Grant.

-Let me ask you one thing. Do you think – after we’ve dried off, after we’ve spent lots more time together – you might agree not to marry me? And do you think not being married to me might maybe be something you could consider doing for the rest of your life?

– I do.
Μια ομπρέλα ρε παιδιά!

Μπορούμε να μη μιλάμε για λίγο;

Ταινίες όπου οι ηθοποιοί, ιδίως ο πρωταγωνιστής, μιλούν από ελάχιστα έως καθόλου. Όχι επειδή έχουν κάποιο οργανικό πρόβλημα(χμ, καλό θέμα για ποστ κι αυτό) αλλά απλώς επειδή δε χρειάζεται. Με κάποιο μαγικό τρόπο(σκηνοθεσία το λένε) λέγονται όλα από μόνα τους. Και όσο μειώνονται οι λέξεις, τόσο αυξάνεται η εκφραστικότητα, τόσο υπονοούνται πράγματα με απλές κινήσεις ή βλέμματα και, κατ΄ εμέ, τόσο αυξάνεται η συγκέντρωση στο εκάστοτε θέμα και συνάμα η ευχαρίστηση. Δεν ταιριάζουν πολλά λόγια κι από μένα στο θέμα. Οπότε:

Άδικος κόσμος

Ελληνική, φετινή, του Φίλιππου Τσίτου, Καουρισμακικού ύφους όπου ένας ανακριτής, στη δύση της καριέρας του, προσπαθεί να πράττει δίκαια, δίνοντας σημασία στον ανθρωπο(στους ανακρινόμενους για παράδειγμα) και όχι στο γράμμα του νόμου. Ακολουθώντας αυτή τη στάση ζωής, μπλέκει σε ένα φόνο και βλέπουμε τη συνέχεια. Π-ά-ρ-α πολύ ωραίο ύφος και εικόνα, χαμηλοί τόνοι, υποδόριο, ξεκαρδιστικό χιούμορ και ανθρωπιά. Και ένας καταπληκτικός Καφετζόπουλος.

Continue reading

αρχιτεκτονικές δυστοπίες

και είπα, να μην  ξανασχοληθώ με τόσο γενικό θέμα αλλά να: αρχιτεκτονικές δυστοπίες. Τεράστιο. Θα κάνω την αρχή και το συζητάμε αναγνώστη μου. Ίσως προτείνω και δεύτερο τρίλιστο. Α! και διάβασα πολύ. Από τυχάρπαστα και μη μπλογκ στο διαδίκτυο μέχρι το «Θαυμαστό καινούριο κόσμο» του Χάξλεϋ. Να έχω και θεωρητικό υπόβαθρο, ντε. Πάντως πολύ απαιτητικό έχει γίνει το μπλογκ… Πού είχα μείνει; Ναι.

Αρχιτεκτονικές δυστοπίες. Όρος αδόκιμος (μάλλον), αλλά ας τον σπάσω.

Αρχιτεκτονικές, γιατί το θέμα είναι η πόλη. Θα διαβάσεις για πόλεις που περιέγραψαν λογοτέχνες και απεικόνισαν κινηματογραφιστές. Πραγματικές πόλεις σε προβολή στο μέλλον ή φανταστικές σε απροσδιόριστο τόπο και χρόνο.

Δυστοπίες, γιατί οι πόλεις αυτές ενσαρκώνουν τους φόβους, τις πιο δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον και τελικά αποτυπώνουν την ίδια την πραγματικότητα, την πόλη του παρόντος. Η αρχιτεκτονική είναι απόλυτα συνυφασμένη με την κοινωνία –τη δυστοπική κοινωνία, που βρίσκεται σε αδιέξοδο αλλά και με τους πολίτες της που ζουν ανελεύθεροι, τρομαγμένοι και υποταγμένοι στο εκάστοτε σύστημα.

Continue reading