Ψ.

«Αν όλοι οι άνθρωποι έκαναν ψυχοθεραπεία, ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος». Σίγουρα;; Οι ψυχοθεραπευτές της 7ης τέχνης είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενοι και συνήθως πιο τρελοί απ’ τους ασθενείς τους. Το γιατί περιγράφονται έτσι, το αφήνω ανοιχτό σε ερμηνείες.

Εντάξει, ο Γούντι Άλεν, μιλάει, περισσότερο από κάθε άλλον, για τους Νεοϋορκέζους που περνούν την ώρα τους στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή τους. Εδώ, η ψυχαναλύτρια Κίρστι Άλεϊ, κουβαλώντας τη σοφία και τη γνώση της ανθρώπινης ψυχής, αντιμετωπίζει υποδειγματικά και απόλυτα ψύχραιμα το γεγονός ότι την απάτησε ο σύζυγός της (not).

Continue reading

Advertisements

cine-μπαρότσαρκες

Μνημόνια, ανεργία, καταραμένη φτώχεια, απανωτές εκλείψεις, η γκόμενα το σκάει με τον κολλητό, χάνεις και στο στοίχημα. Δεν είναι και λίγα. Άνθρωπος είσαι και θες να ξεδώσεις. Να πιεις δίχως αύριο και να τα σπάσεις. Μια και δυο βάζεις σκοπό να πας σε τρία από τα κορυφαία μπαρ(ς) που έχεις δει ποτέ σε ταινία και που φυσικά σου δίνουν τη δυνατότητα αυτή.

Μαζεύεις τα κουράγια σου και όσα φράγκα σου έχουν απομείνει και ξεκινάς με κάτι συνοικιακό για αρχή. Θες οπωσδήποτε μπάρα με μπάρμαν αμπελοφιλόσοφο που να διακρίνει το πονεμένο βλέμμα σου και να σου βάλει το κατάλληλο ποτό. Αν είσαι γυναίκα ακόμη καλύτερα. Ο Brian Flanagan (Tom Cruise βεβαίως βεβαίως) είναι ο άνθρωπος σου. Με τα ταχυδακτυλουργικά του, το επιμελώς ατημέλητο μαλλί και το ντύσιμο eightίλα θα σε τρελάνει. Ό,τι πρέπει για αρχή. “T.G.I. Friday’s” το όνομα του μπαρ και είναι εκεί όπου ο Brian Flanagan γνωρίζει τον μέντορα του, μαθαίνει να φτιάχνει κοκτέιλ και να σαγηνεύει τις γυναίκες. Όλα αυτά συμβαίνουν στο Cocktail, μία cult πλέον ταινία, που δε θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα, ακόμα κι αν τότε ο Tom δεν είχε βάλει σιδεράκια.

Continue reading

αδικίες.

Άτιμο πράγμα η αδικία. Πόσες και πόσες ταινίες δεν έχουν αδικηθεί στα Όσκαρς; Και ποιος θα κρίνει βέβαια ότι αδικήθηκαν; 6,5 δις άνθρωποι σ’ αυτόν τον πλανήτη, άλλες τόσες γνώμες για το κάθε θέμα. Αλλά μερικές φορές η παράλειψη κάποιων ταινιών ή ηθοποιών από τις αντίστοιχες κατηγορίες υποψηφιοτήτων είναι εξόφθαλμη. Η ακαδημία έχει τα δικά της κριτήρια, ιδίως στις καλύτερες ερμηνείες όπου αν δεν παίξεις τον παράλυτο, τον τυφλό, τον άνδρα αν είσαι γυναίκα, τη γυναίκα αν είσαι άνδρας, τη χοντρή αν είσαι λεπτή, την αδύνατη αν είσαι χοντρή και ούτω καθεξής, αγαλματάκι δεν βλέπεις εύκολα. Το θέμα είναι καθαρά υποκειμενικό και ευρύτατο γι’ αυτό το περιορίζω λίγο σε αδικίες που έγιναν στην περσινή σοδειά ταινιών όσον αφορά την πορεία τους στα Όσκαρ (Όσκαρς του 2012, ταινίες του 2011 δηλαδή).

DRIVE

Δεν μπορώ να μην αναφέρω για παράδειγμα τον μονίμως αδικημένο αλλά πολύ χαρισματικό Ράιαν Γκόσλινγκ, ο οποίος πρωταγωνίστησε πέρυσι σε τρεις(!) ταινίες, με μια φοβερή ερμηνεία στο Drive και μια παραπάνω από αξιοπρεπή εμφάνιση στο Αι ειδοί του Μαρτίου. Ίσως δεν προτάθηκε για το Drive ως τιμωρία για την πανάθλια ταινία που συμπληρώνει την τριάδα, το Crazy, Stupid, Love· μόνο έτσι το καταλαβαίνω. Continue reading

Νυχτερινά απάνεμα λιμάνια για ναυαγούς του ραδιοφώνου (by Δημήτρης Κανελλόπουλος*)

Η σκηνή είναι χαρακτηριστική στο «Radio Days», την ταινία του Woody Allen που βγήκε στις αίθουσες το 1987. Και είναι από τις αγαπημένες μου (κατανοητό το γιατί). Οι ληστές, όχι μόνο έχουν να λένε για μία εξαιρετικά δημοφιλή ραδιοφωνική εκπομπή την ώρα που «μπουκάρουν» στο ξένο σπίτι, αλλά συμμετέχουν και σε ραδιοφωνικό διαγωνισμό. Το συγκεκριμένο φιλμ του Woody Allen με τους Mia Farrow, Dianne Wiest και Mike Starr τοποθετεί στο επίκεντρο της πλοκής του το ραδιόφωνο. Το παλιό, κλασικό και παραδοσιακό αμερικάνικο ραδιόφωνο, αλλοτινών δεκαετιών. Μπορούμε να το συγκρίνουμε (σε σχέση με τα δικά μας) με τα κυριακάτικα ραδιοφωνικά πρωινά της δεκαετίας του ‘60 και του ‘70. Τότε που η Κυριακή ήταν συνδεδεμένη με τα ραδιοφωνικά προγράμματα, τότε που η Μαρία Ρεζάν λόγου χάριν έκανε θραύση. Τότε που δεν μπορούσες να φανταστείς Κυριακές-απογεύματα χωρίς μεταδόσεις αγώνων από το ραδιόφωνο: «Τις πιο ωραίες Κυριακές / με λεμονάδες σπιτικές / τις είχαμε δροσίσει / με το Δομάζο αρχηγό / και το Σιδέρη κυνηγό / γιατ’ ήσουν Ένωση και εγώ / με χωρισμό σ’ είχα φοβίσει».

Την ίδια χρονιά, το 1987, βγήκε και ένα άλλο φιλμ «ραδιοφωνικής υφής». Το «Good Morning, Vietnam» του Barry Levinson με τον Robin Williams αλλά και τον Forest Whitaker σε έναν δεύτερο ρόλο. Αν είσαι ραδιοφωνικός παραγωγός και βλέπεις την ταινία, νιώθεις υπερήφανος. Είναι άκρως γοητευτικό να διαθέτεις τόσο «ενεργό» αλλά και πιστό ακροατήριο. Κι επειδή μιλάμε για πρωινή εκπομπή, μπορούμε να τη συνδυάσουμε στα καθ’ ημάς με αυτή του Γιώργου Τράγκα. Ο Robin Williams σε φάση Τράγκα ή και το αντίθετο; Χα! Θεμελειώδης τους διαφορά το συναίσθημα, το πρόγραμμα του Τράγκα δεν θα μπορούσε να στηρίζεται στο συναίσθημα. Διαφορετική είναι η κινητήρια δύναμή του. Αμιγώς πολιτική. Κάποιοι ωστόσο θεωρούν τη στάση του προσχηματική και το καύσιμο της έμπνευσής του, νοθευμένο. Ίσως, δεν ξέρω. Ωστόσο μιλάμε για original radio show χωρίς να (χρειάζεται πάντα να) εξερευνούμε σχολαστικά τα συστατικά του. Με τον Robin Williams βέβαια ταυτίζεσαι εύκολα αν είσαι ραδιοφωνικός παραγωγός (είναι και λίγο «μελό» η φάση), με τον Γιώργο Τράγκα μοιάζει κάπως αδύνατον να συμβεί κάτι τέτοιο.

Αλλαγή ώρας, αλλαγή πλεύσης, αλλαγή ακροατηρίου. Και νέο φιλμ, τρίτο στη σειρά. Μεταμεσονύκτιο «ραδιόφωνο λόγου», το περίφημο «talk radio» (στην Ελλάδα δεν ευδοκιμεί και πολύ το είδος). Το «Pump Up the Volume» (1990) του Allan Moyle με τον Christian Slater στον πρωταγωνιστικό ρόλο, έναν τύπο που σαρώνει στα μικρόφωνα. Αυτό το είδος του ραδιοφώνου είναι πολύ διαδεδομένο σε ορισμένες πολιτείες της Αμερικής. Αποτελεί νυχτερινή παρέα για τους ακροατές, συντροφιά, είναι το αντίδοτο στη «μοναξιά» – αν και δεν χρειάζεται να είσαι μοναχικός για να συντονιστείς. Μπορεί να είσαι ισορροπημένος, να έχεις μία ήρεμη (οικογενειακή;) ζωή και να τη «βρίσκεις» το βράδυ ακούγοντας απόψεις και ατέρμονες συζητήσεις στα ερτζιανά. Στην Ελλάδα, εξαιρώντας τα αθλητικά ραδιόφωνα με τους «κάφρους» ακροατές των γηπέδων που βγαίνουν on air παίζοντάς το προπονητές της εξέδρας, δύο είναι οι βασιλιάδες του είδους. Ο Κωνσταντίνος Λαβίθης στον «Σκάι 100.3» και ο Μάνος Τσιλιμίδης στον «Real 97.8». Απάνεμα νυχτερινά λιμάνια για τους «ναυαγούς» του ραδιοφώνου.

1. Radio Days

2. Good Morning, Vietnam

3. Pump Up the Volume

* ο Δημήτρης Κανελλόπουλος είναι editor στο e-tetradio.gr