Μια ταινία, μια σειρά και ο Μπέκαμ δεν μας αφήνουν να κοιμηθούμε*

 

Αυτό το ποστ διαβάζεται καλύτερα αν ακούτε παράλληλα αυτό το τραγούδι:

Η χρήση οπερατικής μουσικής ή τραγουδιών σε ταινίες και σειρές προσδίδει ένταση, βάθος, δραματικότητα και συγκίνηση. Υπογραμμίζει το συναίσθημα των ηρώων με χάρη και, όταν είναι οργανικά δεμένη με την πλοκή, δίνει έναν πολύ ιδιαίτερο ρυθμό στη σκηνή και αναδεικνύει σκηνοθεσία και ερμηνείες. Ιδού 3 πολύ πετυχημένα παραδείγματα όπου χρησιμοποιείται μάλιστα η ίδια άρια, το Nessun Dorma(None shall sleep) από την διάσημη όπερα Τουραντό του Τζιάκομο Πουτσίνι: Continue reading

Advertisements

To chat or not to chat

Πάει η Μπήλιω και ο Τάσος, πάνε οι στάμνες με το νερό της θείας απ΄το Σικάγο που έσκαγαν απ’ τα μπαλκόνια. Κάνε τσατ! Μάνατζερ του εαυτού σου, χωρίς ταμπού και στερεότυπα. Απόλυτη ελευθερία στην παρουσίαση και χωρίς υψηλό κόστος–σημαντικό στην εποχή μας. Με μπόλικη σαντιγύ και το σιρόπι σοκολάτα να τρέχει.

Η κοντή που γίνεται ψηλή κι ο παντρεμένος που γίνεται ελεύθερος και πρωταθλητής του κρίκετ ταυτόχρονα. Πόσα να κάνει και το καημένο το Photoshop; κι όταν τα πράγματα αγριέψουν και μπει η κάμερα στη μέση, με κατάλληλο φωτισμό, μακιγιάζ και ανάλογο ενδυματολογικό, σώζεται κάπως το πράγμα. Προς το παρόν. Continue reading

Μικρές εμμονές Νο2

 

Δημόσιες, ιδιωτικές, είναι όλες υπέροχες. Είναι το πιο αξιαγάπητο αντικείμενο του σπιτιού, δίνει τις πιο αξιόπιστες πληροφορίες για την προσωπικότητα του ιδιοκτήτη της, αποτελεί καταφύγιο σοφίας, πηγή φαντασίας, αφορμή για τα πιο όμορφα ταξίδια, την πιο υποφερτή δουλειά σε μια μετακόμιση, ιδανικό φόντο για τραπεζαρία, εντάξει, είναι λίγο δύσκολη στο ξεσκόνισμα. Άλλοι αφιερώνουν ολόκληρα μπλογκς και τάμπλερς σ’ αυτές· εμείς τις χαζεύουμε στις ταινίες. Αααχ, βιβλιοθήκες: Continue reading

On the road ή όλα του δρόμου δύσκολα (& by beerales)

Με τρία διαφορετικά μεταφορικά μέσα σ’ ένα ταξίδι συγχώρεσης, εξιλέωσης, εξερεύνησης, προσωπικής αναζήτησης και ανεκπλήρωτων ονείρων:μια θεριστική μηχανή του γκαζόν, μια προϊστορική μοτοσικλέτα 500άρα Norton και ένα Volkswagen βαν του 1978. Γιατί σημασία δεν έχει μόνο το ταξίδι, αλλά και το μέσο.

Continue reading

Ληστείες με στυλ (by Vouli)

Όσο βλέπω ειδήσεις – να μας λένε ότι πάμε από το κακό στο χειρότερο – και όσο το Λόττο και το λαχείο δεν μου κάθονται, τόσο τριγυρνάει στο μυαλό μου η ιδέα να οργανώσω και εγώ μια ληστεία. Να μαζέψω, βρε αδερφέ, πέντε κολλητούς μου, να διαλέξουμε το «θύμα», να καταστρώσουμε το ευφυές σχέδιο, να χτυπήσουμε σε ανύποπτο χρόνο και να γίνουμε εκατομμυριούχοι. Όταν όμως κοιτάω τους κολλητούς μου, συνειδητοποιώ ότι πιο πιθανό είναι να οργανώσουμε επίδειξη τύπου Σαολίν στο θέατρο του Λυκαβηττού παρά να κλέψουμε έστω και μισό ευρώ. Για να μου φύγει ο καημός λοιπόν, βλέπω και ξαναβλέπω τις αγαπημένες μου ληστείες σε dvd. Continue reading