Δεν χωράς πουθενά(Αθήνα-Παρίσι-Μπριζ)

Ταινίες όπου η πόλη στην οποία εκτυλίσσονται δεν αποτελεί απλώς το ωραίο φόντο της υπόθεσης αλλά έναν ακόμη πρωταγωνιστή. Οι πόλεις είναι οργανικά δεμένες με την υπόθεση, συμμετέχουν καθοριστικά στην ανάπτυξη των χαρακτήρων, στην έμπνευση της σεναριακής ιδέας, στη σκηνοθετική ματιά. Αν η ταινία είχε γυριστεί αλλού θα ήταν μια άλλη ταινία, ή μπορεί και να μην υπήρχε καν. Ταξίδι σε τρεις πόλεις λοιπόν, ευρωπαϊκές και οι τρεις (καλά, για την Αθήνα δεν παίρνω κι όρκο), αλλά τελείως διαφορετικές μεταξύ τους. Αφού τις παρακολουθήσεις, έχουν σίγουρα σφηνωθεί στο κεφάλι σου ως επόμενος προορισμός. Άντε, στο επόμενο θα γράψω για τα ελληνικά νησιά που έχω επισκεφτεί εξαιτίας των σήριαλ της Μιρέλλας Παπαοικονόμου.

1.In Bruges Continue reading

Advertisements

Αντίστροφα.

3. Στην καταπληκτική, ανεπανάληπτη, πιο-κλασική-δεν-γίνεται σειρά Σάινφελντ αφιερώνουν ένα ολόκληρο επεισόδιο στη σάτιρα αυτού του μηχανισμού αφήγησης, παραθέτοντας όλη την ιστορία αντίστροφα, με πολύ αστεία επιμονή στη λεπτομέρεια .

Continue reading

Οντισιόν

Εντάξει, όχι, δεν έχω πάει σε οντισιόν (εκτός αν θεωρήσουμε οντισιόν τις συνεντεύξεις για δουλειά). Ούτε μια νύφη του Βούλγαρη δεν τόλμησα να πάω να αυτοπροταθώ να παίξω. Που σχεδόν ολες μου οι φίλες έπαιξαν! Όχι αυτή που την περίμενε ο Σόμερ στο Έλις Άιλαντ αλλά είχε αυτοκτονήσει και δεν πρόκαμε να τον δει, άλλες…

Δεν έχω πάει αλλά έχω δει. Στην τηλεόραση. Στα ριάλιτι. Μάθαμε τις διαδικασίες απ’ έξω. Συναυλία χωρίς να σκεφτώ πού στονάρει ο καλλιτέχνης δε μπορώ να δω πια… Έχω δει ταλαίπωρους, ταλαντούχους, ατάλαντους, τη Σούζαν Μπόιλ, κακοφωνίξ, wanna be Άννα Βίσση να συρρέουν για μια θέση στη δεκάδα. Να κρίνονται από πνευματικούς γκουρού και να κουρελιάζονται για τα 15 λεπτά δημοσιότητας του Άντι Γουόρχολ.

Οντισιόν: μια δοκιμαστική ακρόαση ή παράσταση καλλιτέχνη με σκοπό την επαγγελματική συνεργασία.

Στην Ελλάδα του συγκεντρωτισμού; Όχι. Ο Παπακαλιάτης χάραξε το δρόμο. Σενάριο, σκηνοθεσία, μουσική επιμέλεια, παραγωγή, πρωταγωνιστής, δευτεραγωνιστής ο ίδιος. Σε κάθε θέατρο, ακόμα και το πιο μικρό, το πιο εναλλακτικό, βλέπεις ένα πρόσωπο σε όλους τους ρόλους. Υπερταλαντούχοι; υπερκαλλιτέχνες; Αν μπορούσαν θα κλωνοποιούσαν τους εαυτούς τους  όπως ο Μελιές που ήταν από μόνος του μια ορχήστρα στο One Man Band. Μαέστρος και οργανοπαίκτης.

Continue reading

Μικρές εμμονές Νο4: στο σινεμά.

Το να παρακολουθείς ταινία σε κινηματογράφο είναι μαγικό πράγμα. Καμιά τηλεόραση, κανένα βίντεο και κανένα λάπτοπ δεν μπορούν να το αντικαταστήσουν. Η μεγάλη οθόνη, η συγκέντρωση, το αίσθημα μοιρασιάς με τους υπόλοιπους θεατές, η σκοτεινή αίθουσα, η μεγέθυνση -προσώπων, σκηνικών, δράσης-, η μουσική, όλα αυτά συναρμολογούν έναν φανταστικό κόσμο που σε ρουφάει μέσα του και σε ταξιδεύει μέχρι να ξανανοίξουν τα φώτα και να επιστρέψεις στην γνωστή πραγματικότητα.

Continue reading