It’s party time

Φτώχεια, μιζέρια, κρύο, βροχή, στενοχώρια είναι λίγο πολύ το σκηνικό των ημερών. Ένα πάρτυ μας χρειάζεται, ένα πάρτυ που να είναι ξέσπασμα, φαντασμαγορία, ξεγνοιασιά, γεμάτο αλλόκοτες εκπλήξεις, γκάφες, αλκοόλ και χρώμα. Να ξορκίσει την ασχήμια και την εσωτερική σκοτεινιά και να οδηγήσει ένας θεός ξέρει που. Ακριβώς όπως στις παρακάτω ταινίες, όπου ο σκηνοθέτης συνήθως με ένα ατελείωτο, αριστουργηματικό μονοπλάνο καταφέρνει να αποτυπώσει τη λάμψη, την εκρηκτική χαρά, την έκσταση και να τονίσει, διά του αντιθέτου, την εσωτερική θλίψη και παρακμή του εκάστοτε ήρωα. Continue reading

Advertisements

Στον κόσμο τους.

Σε πολλές ταινίες ο καλός σκηνοθέτης αναπαριστά άψογα ένα συγκεκριμένο, και συχνά διαφορετικό από το καθημερινό, περιβάλλον. Μπορεί αυτό να είναι το διάστημα(όπως το πρόσφατο Gravity για παράδειγμα) ή ένα γραφείο ή ένα νοσοκομείο ας πούμε. Η πιστότητα της αναπαράστασης αποδεικνύει τη μαεστρία κινηματογραφιστή και ηθοποιών.

Υπάρχουν όμως και λιγοστές περιπτώσεις όπου ο σκηνοθέτης  συνθέτει ένα καινούριο χωροχρόνο από την αρχή. Με υπέρμετρη φαντασία, εξαιρετική-σχεδόν εξαντλητική- προσοχή στη λεπτομέρεια, μεγάλη εικαστική επιμέλεια σε σκηνογραφία και φωτογραφία, δημιουργεί ένα πρωτότυπο αισθητικό σύμπαν στο οποίο ζουν και αλληλεπιδρούν οι ήρωές του. Έναν απολύτως προσωπικό -και γι’ αυτό το λόγο αυθεντικό- μικρόκοσμο, που ξεφεύγει από τη ρεαλιστική απεικόνιση και περνάει στη σφαίρα του φανταστικού, ή πιο ταιριαστά, του παραμυθένιου. Continue reading