Βρε, σαν ποιον μοιάζει…Σαν ποιον μοιάζει…(by pepinot)

Δεν μου αρέσουν οι συγκρίσεις, αναπόφευκτα όμως μερικές φορές πέφτεις στην παγίδα τους. Κάποιος σου θυμίζει κάποιον άλλον, κάποιος είναι καλύτερος από κάποιον άλλον κ.ο.κ. Ιδού λοιπόν τρεις ταινίες που το «παλιό μοντέλο» συνυπάρχει (αρμονικά ή μη) με το νέο, κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα.

Sleuth ( Michael Caine –  Jude Law )

Και οι δυο ξανθοί με ματάρες, και οι δυο Άγγλαροι με προφορά, και μην ξεχνάμε ότι ο Μάικλ Κέιν υπήρξε στη θέση του Τζουντ Λο στην πρώτη εκδοχή της ταινίας με τον Λόρενς Ολίβιε, συγγνώμη, τον Σερ Λόρενς Ολίβιε, στο δικό του ρόλο.

Continue reading

Advertisements

μικροί ήρωες (by pepinot)

Η συμμετοχή ή ακόμη και ο πρωταγωνιστικός, πλέον, ρόλος παιδιών σε ταινίες και σειρές είναι κάτι τόσο τετριμμένο που έχουμε χρόνια να ακούσουμε ατάκες τύπου : ‘’ρε παιδί μου σαν μεγάλος παίζει αυτό!’’ (ή τώρα που το σκέφτομαι μπορεί να το άκουγα ακόμη και τώρα από τον μπαμπά μου αλλά το προσπερνώ, γιατί δεν είναι και χαρακτηριστικό παράδειγμα κινηματογραφόφιλου). Άρα το να ασχοληθώ με τους μικρούς πρωταγωνιστές που μας εντυπωσίασαν με το καλλιτεχνικό τους ταλέντο, είναι και λίγο βαρετό.

Γι’ αυτό, λοιπόν, θα εστιάσω σε σκηνές με ήρωες παιδιά που μπορεί ο ρόλος τους να μην να μην ήταν ο κύριος, αλλά είναι σκηνές που ακόμη και να ξεχάσεις όλη την ταινία, σου καρφώνονται στο μυαλό. Θες να αγκαλιάσεις το παιδάκι, να του πεις ότι εσύ είσαι εδώ γι’ αυτό, να του ζουπήξεις τα μάγουλα και γενικά να του συμπεριφερθείς όπως λατρεύουμε να συμπεριφερόμαστε σε όλα τα παιδιά (έστω και για δευτερόλεπτα όταν είναι ήρεμα ή όταν κοιμούνται!) και όπως σιχαινόσουν να σου συμπεριφέρονται όταν ήσουν εσύ παιδί.

Continue reading

Ληστείες με στυλ (by Vouli)

Όσο βλέπω ειδήσεις – να μας λένε ότι πάμε από το κακό στο χειρότερο – και όσο το Λόττο και το λαχείο δεν μου κάθονται, τόσο τριγυρνάει στο μυαλό μου η ιδέα να οργανώσω και εγώ μια ληστεία. Να μαζέψω, βρε αδερφέ, πέντε κολλητούς μου, να διαλέξουμε το «θύμα», να καταστρώσουμε το ευφυές σχέδιο, να χτυπήσουμε σε ανύποπτο χρόνο και να γίνουμε εκατομμυριούχοι. Όταν όμως κοιτάω τους κολλητούς μου, συνειδητοποιώ ότι πιο πιθανό είναι να οργανώσουμε επίδειξη τύπου Σαολίν στο θέατρο του Λυκαβηττού παρά να κλέψουμε έστω και μισό ευρώ. Για να μου φύγει ο καημός λοιπόν, βλέπω και ξαναβλέπω τις αγαπημένες μου ληστείες σε dvd. Continue reading

Σφυρίγματα (by blackdog)

Πάντα αναρωτιόμουν για ποιο λόγο οι άνθρωποι σφυρίζουν. Για τους περισσότερους συνήθως εκφράζει τη χαρά,  την ευτυχία ή τον θαυμασμό που νιώθουν για κάτι. Για άλλους μπορεί να είναι σημάδι ότι είναι νευρικοί ή ανήσυχοι και ένα σφύριγμα να τους ανακουφίζει. Άλλοι πάλι σφυρίζουν για να αποδοκιμάσουν μια θεατρική παράσταση ή μια πολιτική ομιλία. Υπάρχει επίσης ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή όπου σαν επαναληπτική συμπεριφορά το άτομο μπορεί να χρησιμοποιεί το σφύριγμα. Πόσοι από εμάς δεν προσπαθούν να βελτιωθούν στο σφύριγμα και έτσι το κάνουν διαρκώς δοκιμάζοντας να αλλάζουν σχήματα στα χείλη τους, να στριφογυρνάνε τη γλώσσα τους ή να χρησιμοποιούν τη βοήθεια των δακτύλων τους. Εκεί που καταλήγω σίγουρα είναι ότι η μελωδία ενός σφυρίγματος σφηνώνει, θες δε θες, στον κροταφικό λοβό του εγκεφάλου σου και ή που θα την μισήσεις ή που θα την λατρέψεις. Οι ήρωες των παρακάτω ταινιών σίγουρα σφύριξαν αξέχαστα:

1. M – Ο Δράκος του Ντίσελντορφ

Ένα σφύριγμα από έναν μανιακό δολοφόνο που έδρασε στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας του ’20. O Hans Beckert (Petter Lorre) σφυρίζει για να μας ανακοινώσει την παρουσία του και μετά δολοφονεί. Το σφύριγμα του όμως είναι αυτό που θα τον προδώσει και θα τον οδηγήσει μπροστά στη οργή του λαού.

Continue reading

φίλα με ακόμα!!! (by Vouli)

Kiss me more and more and more

Όταν ήμουν αθώο κοριτσάκι, και πολύ αργότερα επίσης, η αγαπημένη μου σκηνή στις ταινίες ήταν, και είναι, αυτή του φιλιού. Στο αυτοκίνητο, έξω από την  πόρτα του σπιτιού, στο σινεμά, στη βροχή, στο δρόμο, στο club, βιαστικό, παθιασμένο, στοργικό, ανέμελο, παράνομο, αδέξιο. Τα φιλιά είναι η αδυναμία μου. Φανταζόμουν το πρώτο μου φιλί όπως αυτά που έβλεπα στις ταινίες: ότι ο ψηλός-ξανθός-κούκλος-φέτες-πετυχημένος-έξυπνος γκόμενος, θα πιάσει το πρόσωπό μου με τα δυο του στιβαρά χέρια και εγώ θα δω τον Αρμαγεδών να περνάει στα δυο μέτρα.  Ωστόσο το πρώτο μου φιλί, ήταν από έναν φίλο μου που φορούσε σιδεράκια, που δεν ήταν και ιδιαίτερα γνώστης του αντικειμένου, του δίνουμε ένα credit όμως γιατί ήταν μικρός, γέλασα, ντροπή μου το ξέρω, αλλά δεν μπορούσα να κρατηθώ.

Ωδή στα φιλιά λοιπόν και έχουμε και λέμε:

Μεγάλες Προσδοκίες – Γκουίνεθ Πάλτροου και Ίθαν Χοκ.

Πήγε να πιεί το παλικάρι λίγο νεράκι να δροσιστεί και τον έκανε η άλλη να τρέχει…. λατρεμένη σκηνή στον ψύκτη του πάρκου. Ok, δεν το λες ακριβώς φιλί, αλλά σε «στέλνει» όπως και να ‘χει. Δυνατό φιλί και αυτό στη βροχή.

Continue reading

Νυχτερινά απάνεμα λιμάνια για ναυαγούς του ραδιοφώνου (by Δημήτρης Κανελλόπουλος*)

Η σκηνή είναι χαρακτηριστική στο «Radio Days», την ταινία του Woody Allen που βγήκε στις αίθουσες το 1987. Και είναι από τις αγαπημένες μου (κατανοητό το γιατί). Οι ληστές, όχι μόνο έχουν να λένε για μία εξαιρετικά δημοφιλή ραδιοφωνική εκπομπή την ώρα που «μπουκάρουν» στο ξένο σπίτι, αλλά συμμετέχουν και σε ραδιοφωνικό διαγωνισμό. Το συγκεκριμένο φιλμ του Woody Allen με τους Mia Farrow, Dianne Wiest και Mike Starr τοποθετεί στο επίκεντρο της πλοκής του το ραδιόφωνο. Το παλιό, κλασικό και παραδοσιακό αμερικάνικο ραδιόφωνο, αλλοτινών δεκαετιών. Μπορούμε να το συγκρίνουμε (σε σχέση με τα δικά μας) με τα κυριακάτικα ραδιοφωνικά πρωινά της δεκαετίας του ‘60 και του ‘70. Τότε που η Κυριακή ήταν συνδεδεμένη με τα ραδιοφωνικά προγράμματα, τότε που η Μαρία Ρεζάν λόγου χάριν έκανε θραύση. Τότε που δεν μπορούσες να φανταστείς Κυριακές-απογεύματα χωρίς μεταδόσεις αγώνων από το ραδιόφωνο: «Τις πιο ωραίες Κυριακές / με λεμονάδες σπιτικές / τις είχαμε δροσίσει / με το Δομάζο αρχηγό / και το Σιδέρη κυνηγό / γιατ’ ήσουν Ένωση και εγώ / με χωρισμό σ’ είχα φοβίσει».

Την ίδια χρονιά, το 1987, βγήκε και ένα άλλο φιλμ «ραδιοφωνικής υφής». Το «Good Morning, Vietnam» του Barry Levinson με τον Robin Williams αλλά και τον Forest Whitaker σε έναν δεύτερο ρόλο. Αν είσαι ραδιοφωνικός παραγωγός και βλέπεις την ταινία, νιώθεις υπερήφανος. Είναι άκρως γοητευτικό να διαθέτεις τόσο «ενεργό» αλλά και πιστό ακροατήριο. Κι επειδή μιλάμε για πρωινή εκπομπή, μπορούμε να τη συνδυάσουμε στα καθ’ ημάς με αυτή του Γιώργου Τράγκα. Ο Robin Williams σε φάση Τράγκα ή και το αντίθετο; Χα! Θεμελειώδης τους διαφορά το συναίσθημα, το πρόγραμμα του Τράγκα δεν θα μπορούσε να στηρίζεται στο συναίσθημα. Διαφορετική είναι η κινητήρια δύναμή του. Αμιγώς πολιτική. Κάποιοι ωστόσο θεωρούν τη στάση του προσχηματική και το καύσιμο της έμπνευσής του, νοθευμένο. Ίσως, δεν ξέρω. Ωστόσο μιλάμε για original radio show χωρίς να (χρειάζεται πάντα να) εξερευνούμε σχολαστικά τα συστατικά του. Με τον Robin Williams βέβαια ταυτίζεσαι εύκολα αν είσαι ραδιοφωνικός παραγωγός (είναι και λίγο «μελό» η φάση), με τον Γιώργο Τράγκα μοιάζει κάπως αδύνατον να συμβεί κάτι τέτοιο.

Αλλαγή ώρας, αλλαγή πλεύσης, αλλαγή ακροατηρίου. Και νέο φιλμ, τρίτο στη σειρά. Μεταμεσονύκτιο «ραδιόφωνο λόγου», το περίφημο «talk radio» (στην Ελλάδα δεν ευδοκιμεί και πολύ το είδος). Το «Pump Up the Volume» (1990) του Allan Moyle με τον Christian Slater στον πρωταγωνιστικό ρόλο, έναν τύπο που σαρώνει στα μικρόφωνα. Αυτό το είδος του ραδιοφώνου είναι πολύ διαδεδομένο σε ορισμένες πολιτείες της Αμερικής. Αποτελεί νυχτερινή παρέα για τους ακροατές, συντροφιά, είναι το αντίδοτο στη «μοναξιά» – αν και δεν χρειάζεται να είσαι μοναχικός για να συντονιστείς. Μπορεί να είσαι ισορροπημένος, να έχεις μία ήρεμη (οικογενειακή;) ζωή και να τη «βρίσκεις» το βράδυ ακούγοντας απόψεις και ατέρμονες συζητήσεις στα ερτζιανά. Στην Ελλάδα, εξαιρώντας τα αθλητικά ραδιόφωνα με τους «κάφρους» ακροατές των γηπέδων που βγαίνουν on air παίζοντάς το προπονητές της εξέδρας, δύο είναι οι βασιλιάδες του είδους. Ο Κωνσταντίνος Λαβίθης στον «Σκάι 100.3» και ο Μάνος Τσιλιμίδης στον «Real 97.8». Απάνεμα νυχτερινά λιμάνια για τους «ναυαγούς» του ραδιοφώνου.

1. Radio Days

2. Good Morning, Vietnam

3. Pump Up the Volume

* ο Δημήτρης Κανελλόπουλος είναι editor στο e-tetradio.gr

Αγαπημένη μου παράνοια… (by pepinot)

Παρακολουθώντας το blog, μου έχουν έρθει κατά καιρούς διάφορες ιδέες για δικές μου πιθανές τριάδες.. βλέπω ταινίες και προσπαθώ να τις κατατάξω κάπου.. κοινώς με έχετε καταστρέψει… τελικά βρήκα το δικό μου αγαπημένο θέμα (αν και θα μπορούσα να θεωρηθώ ψυχάκι γι’αυτό!!!): ταινίες παρανοïκές, ταινίες που όταν τις παρακολουθείς μία που λες ‘’εγώ τώρα αυτό γιατί το βλέπω;!’’ κ από την άλλη δεν μπορείς να την σταματήσεις αν δεν τελειώσει… θες βρε παιδί μου να δεις που θα καταλήξει … παρανοϊκό ;….αυτό είναι το θέμα…
Η τριάδα των ταινιών θα μπορούσε να είναι ενδεικτική… θα μπορούσε απλά να είναι 3άδα σκηνοθετών… κατά συνέπεια θα πω : Buñuel, Lynch, Trier… και ξεκινώ :

Εξολοθρευτής άγγελος
Σουρεαλιστής Buñuel κλπ, κλπ…. Τι πιο παρανοϊκό από μια ομάδα ανθρώπων της ελιτ κοινωνίας εγκλωβισμένη σε ένα σπίτι χωρίς προφανή λόγο, άτομα που χάνουν σιγά-σιγά τους καλούς τους τρόπους, την ψυχραιμία τους, τον καθωσπρεπισμό τους… κ εσύ απλά να αναρωτιέσαι : ‘’μα γιατί δεν μπορούν να βγουν;!! ‘’, τελειώνει η ταινία κ συνεχίζεις να έχεις την ίδια απορία…

Απίθανη είναι κ η σχετική σκηνή από την τελευταία ταινία του Woody Allen, όταν ο πρωταγωνιστής ταξιδεύοντας στο χρόνο κ στο καλλιτεχνικό παρίσι του ΄20, συναντώντας τον νεαρό τότε Buñuel τον προτρέπει να κάνει μια ταινία με αυτό το θέμα κ ο ίδιος ο σκηνοθέτης στο άκουσμά του κ μόνο απορεί!!! (εφυέστατος Woody Allen!!)

Continue reading