About lou

https://cinelisted.wordpress.com/

It’s party time

Φτώχεια, μιζέρια, κρύο, βροχή, στενοχώρια είναι λίγο πολύ το σκηνικό των ημερών. Ένα πάρτυ μας χρειάζεται, ένα πάρτυ που να είναι ξέσπασμα, φαντασμαγορία, ξεγνοιασιά, γεμάτο αλλόκοτες εκπλήξεις, γκάφες, αλκοόλ και χρώμα. Να ξορκίσει την ασχήμια και την εσωτερική σκοτεινιά και να οδηγήσει ένας θεός ξέρει που. Ακριβώς όπως στις παρακάτω ταινίες, όπου ο σκηνοθέτης συνήθως με ένα ατελείωτο, αριστουργηματικό μονοπλάνο καταφέρνει να αποτυπώσει τη λάμψη, την εκρηκτική χαρά, την έκσταση και να τονίσει, διά του αντιθέτου, την εσωτερική θλίψη και παρακμή του εκάστοτε ήρωα. Continue reading

Advertisements

Στον κόσμο τους.

Σε πολλές ταινίες ο καλός σκηνοθέτης αναπαριστά άψογα ένα συγκεκριμένο, και συχνά διαφορετικό από το καθημερινό, περιβάλλον. Μπορεί αυτό να είναι το διάστημα(όπως το πρόσφατο Gravity για παράδειγμα) ή ένα γραφείο ή ένα νοσοκομείο ας πούμε. Η πιστότητα της αναπαράστασης αποδεικνύει τη μαεστρία κινηματογραφιστή και ηθοποιών.

Υπάρχουν όμως και λιγοστές περιπτώσεις όπου ο σκηνοθέτης  συνθέτει ένα καινούριο χωροχρόνο από την αρχή. Με υπέρμετρη φαντασία, εξαιρετική-σχεδόν εξαντλητική- προσοχή στη λεπτομέρεια, μεγάλη εικαστική επιμέλεια σε σκηνογραφία και φωτογραφία, δημιουργεί ένα πρωτότυπο αισθητικό σύμπαν στο οποίο ζουν και αλληλεπιδρούν οι ήρωές του. Έναν απολύτως προσωπικό -και γι’ αυτό το λόγο αυθεντικό- μικρόκοσμο, που ξεφεύγει από τη ρεαλιστική απεικόνιση και περνάει στη σφαίρα του φανταστικού, ή πιο ταιριαστά, του παραμυθένιου. Continue reading

Μετακομίζω.

Μετακομίζω γιατί χωρίζω/

σαν αλήτης να γυρίζω/

να πονάω, να δακρύζω/

πίσω δεν ξαναγυρίζω

Δύο μετακομίσεις σε μία σεζόν-και ποιος ξέρει μέχρι το καλοκαίρι τι γίνεται- δεν είναι και λίγο. Continue reading

Μπαμπάδες

Πόσο συγκινητικό, ανατρεπτικό αλλά και εποικοδομητικό θα ήταν, να μπορούσε ο καθένας μας να κάνει ένα οδοιπορικό στη ζωή των γονιών του, για να ανακαλύψει τι άνθρωποι ήταν, πέρα από γονείς, και να εξηγήσει έτσι πολλές απορίες σχετικά με εκείνους αλλά και με τον εαυτό του. Ο δεσμός με τη μάνα είναι πιο οργανικός, πιο άμεσος, δοκιμάζεται μέσω της καθημερινής τριβής πιο νωρίς και πιο δυναμικά. Ο πατέρας όμως; Είναι συνήθως λίγο πιο έξω, λίγο πιο άγνωστος, χρειάζεται περισσότερη δουλειά να τον γνωρίσεις πραγματικά και συχνά παραμένει ουσιαστικά άγνωστος μέχρι πολύ αργά στη ζωή. Continue reading

±30: Σκηνές από μια γενιά ή «Είμαι πολύ κοντά στο να βρω κάτι»

Οι σημερινοί 30άρηδες βρίσκονται σε σύγχυση. Ζουν σαν πλούσιοι χωρίς να έχουν λεφτά, είναι μποέμ χωρίς να είναι συνήθως καλλιτέχνες, περιπλανιούνται χωρίς να ξέρουν τι θέλουν, παρατούν τις σπουδές τους ή συλλέγουν πτυχία χωρίς συνάφεια, μιλούν και γράφουν αδιαλείπτως για όλα χωρίς να κάνουν και πολλά, είναι κολλημένοι στα σόσιαλ μίντια αλλά η μοναξιά θερίζει.

1. Oh boy (χωρίς τέλος) Continue reading

Κολοπετινίτσα

Τα τελευταία χρόνια ο ελληνικός κινηματογράφος ταξιδεύει και βραβεύεται διαρκώς. Τρανό παράδειγμα η προχθεσινή βράβευση της ταινίας του Αβρανά “Miss Violence” με τον Αργυρό Λέοντα στο φεστιβάλ της Βενετίας.

Το ελληνικό κύμα των τελευταίων χρόνων, δεν είναι τυχαίο. Είμαστε μια μικρή χώρα σε έξαρση γραφικότητας. Αυτή τη φορά, Continue reading

Στα καλά καθούμενα

Η φράση ελληνικό μιούζικαλ μπορεί να ακούγεται λίγο σαν ανέκδοτο αλλά κακώς. Πολύ κακώς. Από τον Δαλιανίδη μέχρι τον Παναγιωτόπουλο και τον Καραθάνο, η προσέγγιση στο θέμα του μιούζικαλ έχει γίνει με τρόπο διασκεδαστικό, ευρηματικό,  ουσιαστικό, κάποιες φορές αστείο και πολλές φορές αναπάντεχο.

1.Το μιούζικαλ ταιριάζει στο ελληνικό καλοκαίρι. Με την ξεγνοιασιά του, τους χαριτωμένους συνήθως ήρωες, τις χιουμοριστικές και ανάλαφρες υποθέσεις, τις απολαυστικές μουσικές είναι σαν ένα καλοκαιρινό κοκτέιλ, ένα ντάκιρι φράουλα για παράδειγμα. Το «Μερικοί το προτιμούν κρύο» είναι λαμπρό τέτοιο δείγμα.

Κρίνοντας μόνο και μόνο από τα ονόματα των ηρώων και των ηρωίδων, η ταινία ανήκει στο είδος του νεορεαλισμού:) Continue reading