Έρωτες στα πλατό

Είναι όπως όταν βγαίνεις ραντεβού σε σινεμά: κάποια στιγμή ξεπερνάς το τρακ, ξεχνάς το πρόσωπο δίπλα σου, σε ρουφάει η μεγάλη οθόνη και μένεις να απολαμβάνεις τη μαγεία στο πανί. Κάτι το ότι είναι όλα μεγεθυμένα, κάτι το σκοτάδι, κάτι η μυσταγωγική ατμόσφαιρα του κινηματογράφου, έρχεται κάποια στιγμή που χαζεύεις, βυθίζεσαι στην ομορφιά των εικόνων, ερωτεύεσαι τα πρόσωπα των πρωταγωνιστών σε σημείο μάλιστα, όταν ανοίξουν τα φώτα να έχεις την αίσθηση ότι, μ’ ένα μεταφυσικό τρόπο, έχεις απορροφήσει κι εσύ κάτι από αυτή την ομορφιά που παρελαύνει μπροστά σου. Νιώθεις πιο λαμπερός, πιο ελκυστικός, πιο γοητευτικός. Βέβαια, κατά την επιστροφή στο σπίτι μπορεί να ανακαλύψεις ότι όλο το βράδυ πετούσε ένα γελοίο τσουλούφι ή έκανες την ωραία, πασαλειμμένη με μάσκαρα. Continue reading

Advertisements

με παντρεύεσαι; (στη σοφία)

Αυτό δεν είναι ένα ποστ σαν τα άλλα. Η ιδέα για την τριάδα δεν είναι τυχαία. Το ποστ δεν γράφεται από έναν. Είναι ομαδικό και είναι αφιερωμένο σε ένα πρόσωπο πολύ πολύ αγαπημένο που τρελάθηκε και παντρεύεται σε λίγες μέρες, όπως κατάλαβες απ’ τον τίτλο. Θα την είχαμε αποτρέψει αλλά έχε χάρη που αγαπάμε το γαμπρό. Κι επειδή σύσσωμοι οι cinelisted συνδεόμαστε, θέλοντας και μη, με αυτό το γάμο με ιδιότητες που δε γίνεται να είναι πιο στενές, αποφασίσαμε να αφήσουμε για λίγο στην άκρη τα τούλια και τα κουφέτα και να θυμηθούμε ιστορικές, για διάφορους λόγους, κινηματογραφικές προτάσεις γάμου (διακοπή γιατί αυτή τη στιγμή μπροστά μας η νύφη προβάρει το νυφικό· συγκίνηση, δάκρυα, κάτι μαύρες σκέψεις-άσχετο, ξανά δάκρυα, γέλια).

Πρώτη επιλογή: Τέσσερις γάμοι και μία κηδεία

Αφού τον σαγήνευσε, εξαφανίστηκε, παντρεύτηκε μέσα στη μούρη του έναν ηλικιωμένο σκοτσέζο με τη συνοδεία πίπιζας, εξαφανίστηκε ξανά, πήγε στο γάμο του και τον διέλυσε, η Andie MacDowell τελικά δέχτηκε την αντι-πρόταση γάμου που της έκανε ο Hugh Grant.

-Let me ask you one thing. Do you think – after we’ve dried off, after we’ve spent lots more time together – you might agree not to marry me? And do you think not being married to me might maybe be something you could consider doing for the rest of your life?

– I do.
Μια ομπρέλα ρε παιδιά!

ανείπωτοι έρωτες

Ανείπωτοι και όχι ανεκπλήρωτοι. Οι ιστορίες που με ενδιαφέρουν έχουν να κάνουν με ανθρώπους που για τους δικούς του λόγους ο καθένας, δεν μπόρεσαν, δε θέλησαν να ομολογήσουν το ανομολόγητο, ή ακόμα κι αν το έκαναν, το άφησαν μισό. Κριτήριο αυστηρό: μέχρι χειραψία επιτρέπεται να έχουν ανταλλάξει οι πρωταγωνιστές- άντε και κανένα πεταχτό φιλί. Αυστηρά.

In the mood for love (2000). Σινεμά «Τριανόν» και μετά ποτάκι στο «Αu revoir». Ωραίες εποχές! Από τις ελάχιστες ταινίες που έχω δει πάνω από τρεις φορές και από τις αγαπημένες μου γενικά. Το εκπληκτικό είναι ότι κάθε φορά που τη βλέπεις σε καθηλώνει. Η μουσική των Shigeru Umebayashi και Michael Galasso, αναπόσπαστο κομμάτι της ταινίας, την απογειώνει. Εικαστικά, ένα αριστούργημα.

Στο θέμα μας τώρα: ο έρωτας, ο απαγορευμένος, ο ανεκπλήρωτος.

Χονγκ-Κονγκ, δεκαετία του ‘60. Ο Wong Kar Wai αφηγείται την ιστορία δύο ανθρώπων, της κ. Τσαν (Maggie Cheung) και του κ. Τσόου (Tony Leung Chiu Wai), που οι ζωές τους  συναντώνται τυχαία όταν μετακομίζουν σε διπλανά διαμερίσματα. Παντρεμένοι και οι δυο με συζύγους δύο ανθρώπους απόντες, τους οποίους εύστοχα ο σκηνοθέτης δεν παρουσιάζει ποτέ στο κοινό. Θα δούμε μόνο τις σκιές τους ή θα ακούσουμε τις φωνές τους κυρίως απ’ το τηλέφωνο. Η μοναξιά στους γάμους τους έρχεται να τους ενώσει. Η κ. Τσαν και ο κ. Τσόου πλησιάζουν ο ένας τον άλλο για να ανακαλύψουν ότι οι σύζυγοι τους έχουν δεσμό. Η συνειδητοποίηση της απιστίας και της προδοσίας είναι ένα βαρύ φορτίο που μοιράζονται, χωρίς όμως να υποπέσουν στο ίδιο παράπτωμα. «Δε θα γίνουμε σαν κι αυτούς» λέει η κ. Τσαν. Θα προβάρουν διαλόγους, στους οποίους εκείνη ρωτά «το σύζυγό της» αν την απατά. Θα συναντηθούν κρυφά στο δρόμο, σε εστιατόρια, στις σκάλες. Θα μιλήσουν ώρα στο τηλέφωνο. Θα εγκλωβιστούν στο σπίτι του λόγω των επικριτικών γειτόνων. Όλα γίνονται στα κρυφά. Ένα δειλό άγγιγμα, ένα φοβισμένο βλέμμα, αποτυπώνουν τα συναισθήματα τους. Η κοινωνία δεν σηκώνει την απιστία κι ας είναι και οι δυο τους θύματα της. Η κοινωνία αυτή και τα δεσμά που βάζουν οι ίδιοι στους εαυτούς τους, θα γράψουν τελικά και τον επίλογο. Ο κ. Τσόου κάπως πιο αποφασιστικός, δε μπορεί να κάνει την υπέρβαση. Ή την κάνει μισή. (αμάν βρε κ. Τσόου μου) Η κ. Τσαν δε θα τον ακολουθήσει στη Σιγκαπούρη (άλλη από κει). Θα τον επισκεφτεί ένα χρόνο μετά, αλλά δε θα συναντηθούν. Κάποια χρόνια μετά, θα επιστρέψουν και οι δύο στο σπίτι που ξεκίνησαν όλα. Εκείνη ως η νέα ιδιοκτήτρια κι εκείνος ένας απλός επισκέπτης. Και πάλι δε θα συναντηθούν.

Η ταινία τελειώνει με τον κ. Τσόου στην Καμπότζη στο ναό του Άνγκορ Βατ. Σε μια τρύπα ενός τοίχου του αρχαίου ναού, θα ψιθυρίσει το μυστικό τους και θα την καλύψει με λάσπη για πάντα. Ένας έρωτας που δεν τον έζησαν και θάφτηκε πριν καν ξεκινήσει.

Continue reading