Μπαμπάδες

Πόσο συγκινητικό, ανατρεπτικό αλλά και εποικοδομητικό θα ήταν, να μπορούσε ο καθένας μας να κάνει ένα οδοιπορικό στη ζωή των γονιών του, για να ανακαλύψει τι άνθρωποι ήταν, πέρα από γονείς, και να εξηγήσει έτσι πολλές απορίες σχετικά με εκείνους αλλά και με τον εαυτό του. Ο δεσμός με τη μάνα είναι πιο οργανικός, πιο άμεσος, δοκιμάζεται μέσω της καθημερινής τριβής πιο νωρίς και πιο δυναμικά. Ο πατέρας όμως; Είναι συνήθως λίγο πιο έξω, λίγο πιο άγνωστος, χρειάζεται περισσότερη δουλειά να τον γνωρίσεις πραγματικά και συχνά παραμένει ουσιαστικά άγνωστος μέχρι πολύ αργά στη ζωή. Continue reading

Advertisements

αρχιτεκτονικές δυστοπίες

και είπα, να μην  ξανασχοληθώ με τόσο γενικό θέμα αλλά να: αρχιτεκτονικές δυστοπίες. Τεράστιο. Θα κάνω την αρχή και το συζητάμε αναγνώστη μου. Ίσως προτείνω και δεύτερο τρίλιστο. Α! και διάβασα πολύ. Από τυχάρπαστα και μη μπλογκ στο διαδίκτυο μέχρι το «Θαυμαστό καινούριο κόσμο» του Χάξλεϋ. Να έχω και θεωρητικό υπόβαθρο, ντε. Πάντως πολύ απαιτητικό έχει γίνει το μπλογκ… Πού είχα μείνει; Ναι.

Αρχιτεκτονικές δυστοπίες. Όρος αδόκιμος (μάλλον), αλλά ας τον σπάσω.

Αρχιτεκτονικές, γιατί το θέμα είναι η πόλη. Θα διαβάσεις για πόλεις που περιέγραψαν λογοτέχνες και απεικόνισαν κινηματογραφιστές. Πραγματικές πόλεις σε προβολή στο μέλλον ή φανταστικές σε απροσδιόριστο τόπο και χρόνο.

Δυστοπίες, γιατί οι πόλεις αυτές ενσαρκώνουν τους φόβους, τις πιο δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον και τελικά αποτυπώνουν την ίδια την πραγματικότητα, την πόλη του παρόντος. Η αρχιτεκτονική είναι απόλυτα συνυφασμένη με την κοινωνία –τη δυστοπική κοινωνία, που βρίσκεται σε αδιέξοδο αλλά και με τους πολίτες της που ζουν ανελεύθεροι, τρομαγμένοι και υποταγμένοι στο εκάστοτε σύστημα.

Continue reading