Μπορούμε να μη μιλάμε για λίγο;

Ταινίες όπου οι ηθοποιοί, ιδίως ο πρωταγωνιστής, μιλούν από ελάχιστα έως καθόλου. Όχι επειδή έχουν κάποιο οργανικό πρόβλημα(χμ, καλό θέμα για ποστ κι αυτό) αλλά απλώς επειδή δε χρειάζεται. Με κάποιο μαγικό τρόπο(σκηνοθεσία το λένε) λέγονται όλα από μόνα τους. Και όσο μειώνονται οι λέξεις, τόσο αυξάνεται η εκφραστικότητα, τόσο υπονοούνται πράγματα με απλές κινήσεις ή βλέμματα και, κατ΄ εμέ, τόσο αυξάνεται η συγκέντρωση στο εκάστοτε θέμα και συνάμα η ευχαρίστηση. Δεν ταιριάζουν πολλά λόγια κι από μένα στο θέμα. Οπότε:

Άδικος κόσμος

Ελληνική, φετινή, του Φίλιππου Τσίτου, Καουρισμακικού ύφους όπου ένας ανακριτής, στη δύση της καριέρας του, προσπαθεί να πράττει δίκαια, δίνοντας σημασία στον ανθρωπο(στους ανακρινόμενους για παράδειγμα) και όχι στο γράμμα του νόμου. Ακολουθώντας αυτή τη στάση ζωής, μπλέκει σε ένα φόνο και βλέπουμε τη συνέχεια. Π-ά-ρ-α πολύ ωραίο ύφος και εικόνα, χαμηλοί τόνοι, υποδόριο, ξεκαρδιστικό χιούμορ και ανθρωπιά. Και ένας καταπληκτικός Καφετζόπουλος.

Continue reading

Advertisements