Με κοιτάς που σε κοιτάω;

1.The office

Στη σειρά, οι πρωταγωνιστές, υπάλληλοι σε μια εταιρεία χαρτιού( ; ) μιλούν στην κάμερα ανά διαστήματα σε μια κινηματογράφηση-σάτιρα των ριάλιτι.

(ο διευθυντής είναι εξοργιστικά ηλίθιος)

Continue reading

Advertisements

Αϋπνίες.

Είναι καθημερινή· όχι Πέμπτη που πηγαίνεις στο Au revoir  να δεις τις φίλες σου.

Γυρνάς σπίτι μετά από μια κουραστική μέρα και το μόνο που θες είναι να κάνεις ένα μπάνιο και να κοιμηθείς μέχρι το πρωί, χωρίς να αλλάξεις ούτε πλευρό. Φτιάχνεις κάτι ωραίο να φας, παράλληλα μιλάς στο τηλέφωνο ή ακούς Μπίλι Χαλιντέι-ταιριάζει με τη μαγειρική-, κοιτάς λίγο το πρόγραμμα της επόμενης μέρας, χαζεύεις στα ίντερνετς, συμμαζεύεις (τα πάνω πάνω, όχι σε στυλ Μαίρης Παναγιωταρά, αυτά Σάββατο πρωί), κάνεις τα λουτρά σου και ξαπλώνεις στα φρέσκα σεντόνια σου. Continue reading

Μικρές εμμονές.

Υπάρχουν θέματα που απασχολούν τους πολλούς, για παράδειγμα αν  ψηφιστούν τα μέτρα στη Βουλή σήμερα ή ποιος είναι ο νικητής των αμερικανικών εκλογών, Ομπάμα ή Ρόμνι. Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν θέματα που απασχολούν λίγους, όπως τι ώρα φεύγει η πτήση για Βρυξέλλες ή κάθε πότε πρέπει να ποτίζεις το βασιλικό για να μην ξεραθεί. Τέλος, υπάρχουν θέματα που δεν απασχολούν σχεδόν κανέναν, αλλά εσένα σου τριβελίζουν το μυαλό και αν δεν αναφερθείς σε αυτά, θα σκάσεις. Εμμονές τα λένε.

Σε κάθε αμερικανική σειρά, ειδικά αστυνομικού τύπου, που σέβεται τον εαυτό της, οι ντετέκτιβ έχουν ένα καταπληκτικό εργαλείο: έναν τοίχο ή έναν πίνακα, συνηθέστερα, με χαρτάκια με πληροφορίες με τα οποία συγκεντρώνουν τα στοιχεία που ήδη γνωρίζουν για την εκάστοτε υπόθεση, Continue reading

στερεότυπα

“yes, they’re stereotypes, there must be more to life”

Οι Αμερικανοί είναι ηλίθιοι, οι Γάλλοι ψωνάρες και βρώμικοι, οι Ιταλοί ωραιοπαθείς και φαφλατάδες, οι Ρουμάνοι κλέφτες, οι Τούρκοι υποανάπτυκτοι, οι Κινέζοι εργατικοί σαν μυρμήγκια, οι Ιάπωνες διάνοιες, οι Σουηδοί καταθλιπτικοί. «Πας μη Έλλην βάρβαρος» δεν λέγαμε; Και οι Έλληνες;; Εμείς λέμε για τους εαυτούς μας έξυπνοι, έξω καρδιά και πρωτοπόροι του πολιτισμού. Οι άλλοι πώς μας βρίσκουν; Σύμφωνα με την αμερικανική τηλεόραση, περίπου όπως είμαστε στ’ αλήθεια, δηλαδή λίγο απ’ όλα.

Στη σειράρα The Wire μάς βρίσκουν μαφιόζους, έξυπνους και αδυσώπητα σκληρούς. Ο Greek για μια ολόκληρη σεζόν κάνει λαθρεμπόριο, πορνεία, εγκλήματα και καλύπτεται και πολύ πετυχημένα. Continue reading

Ψ.

«Αν όλοι οι άνθρωποι έκαναν ψυχοθεραπεία, ο κόσμος θα ήταν πολύ καλύτερος». Σίγουρα;; Οι ψυχοθεραπευτές της 7ης τέχνης είναι τουλάχιστον αμφιλεγόμενοι και συνήθως πιο τρελοί απ’ τους ασθενείς τους. Το γιατί περιγράφονται έτσι, το αφήνω ανοιχτό σε ερμηνείες.

Εντάξει, ο Γούντι Άλεν, μιλάει, περισσότερο από κάθε άλλον, για τους Νεοϋορκέζους που περνούν την ώρα τους στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή τους. Εδώ, η ψυχαναλύτρια Κίρστι Άλεϊ, κουβαλώντας τη σοφία και τη γνώση της ανθρώπινης ψυχής, αντιμετωπίζει υποδειγματικά και απόλυτα ψύχραιμα το γεγονός ότι την απάτησε ο σύζυγός της (not).

Continue reading

Ένα κορίτσι στους τίτλους.

(σειρές που έχουν στον τίτλο τους τη λέξη girl(s) )

Γενικά, η λέξη girl φοριέται πολύ στους τίτλους σειρών. Η αλήθεια είναι ότι ένα κορίτσι πάντα προσελκύει το ενδιαφέρον. Οι γυναίκες θέλουν να δουν στην οθόνη τη ζωή τους δραματοποιημένη ή να θαυμάσουν ή να χαζέψουν πώς θα μπορούσε να είναι. Το περίεργο είναι ότι η λέξη girl έχει κάποια ταπεινότητα, δεν περιμένεις να δεις και καμιά φοβερά συναρπαστική ζωή δηλαδή· περισσότερο σε παραπέμπει στο κορίτσι της διπλανής πόρτας. Επίσης, σε προδιαθέτει για κάτι χαριτωμένο και δροσερό. Και λίγο εφηβικό. Ξέρεις ότι δεν θα προβληματιστείς και βαθιά. Πόσο να προβληματιστεί ένα κορίτσι για τα αποτελέσματα των εκλογών ας πούμε; Όχι βέβαια ότι η εφηβεία ή η ενηλικίωση δεν έχει τις δυσκολίες της, ίσα ίσα. Θα έλεγα ότι η ζωή ενός κοριτσιού χαρακτηρίζεται από μια αβάσταχτη ελαφρότητα.Οι άνδρες από την άλλη, είναι πάντα έτοιμοι να ερωτευτούν ένα περίεργο ή όμορφο κορίτσι που ζει δίπλα τους. Λέμε τώρα..

Λοιπόν, το top3 δεν ήταν και πολύ εύκολο. Ειδικά φέτος, δεχόμαστε καταιγισμό αμερικανικών σειρών μ’ αυτό το στοιχείο. Διαλέγω μια καινούρια, μια κατακαίνουρια και μια παμπάλαια.Το New Girl, με τη Ζούι(ή Ζόι, δε θα τα χαλάσουμε τώρα) Ντεσανέλ, ξεκίνησε λίγο περισσότερο σαχλά απ’ οτι αντέχω συνήθως αλλά αν δείξει κανείς λίγη υπομονή και δεν εγκαταλείψει μέχρι το 5ο-6ο επεισόδιο, θα ανταμειφθεί. Το στόρι είναι πολύ κλασικό για σειρά: τα ευτράπελα και χαριτωμένα της συγκατοίκησης τεσσάρων ατόμων. Το νεωτερικό στοιχείο είναι ότι πρόκειται για τρεις άνδρες και μία γυναίκα, κάπως ασυνήθιστη σύνθεση για σηριαλοσυγκατοίκηση. Και μάλiστα με μία γυναίκα που δεν αποτελεί το πατροπαράδοτο αντικείμενο του πόθου, όπως θα ήθελε το κλισέ. Είναι σειρά χαρακτήρων εννοείται, όχι καταστάσεων. Η Ζόι παίζει βασικά τον εαυτό της, μια εναλλακτική και τρελούτσικη κοπέλα που μετά το χωρισμό της με τον επί χρόνια φίλο της, μετακομίζει με τους υπόλοιπους 3 ήρωες: έναν έγχρωμο προπονητή μπάσκετ, έναν αιώνιο φοιτητή νομικής παύλα μπάρμαν, που δε ζητά και πολλά απ’ τη ζωή, και έναν γιάπη(μη με ρωτάς τι δουλειά κάνει, άλλος Τσάντλερ μάς βρήκε), λιγούρης και πολύ σίγουρος για τις παράλογες απόψεις του για τις σχέσεις και τη ζωή.Ε, στην αρχή δεν το είχαν πολυβρεί με τους χαρακτήρες. Άσε που η Ζόι ήταν υπερβολικά γλυκερή και ενοχλητικά χίπστερ· αλλά σιγά σιγά οι συγγραφείς τους έκαναν πιο αστείους, τους αγάπησαν, χαλάρωσε λίγο κι η Ζόι και κύλησε το νερό στ’ αυλάκι. Τώρα πια, είναι το πιο feelgood σηριαλεπεισόδιο της εβδομάδας και οι σχέσεις μου με τη Ζούι αποκαταστάθηκαν(έγιναν πάλι λατρείας δηλαδή).