ο σεφ τα πήρε

Πολύ της μόδας τελευταία η γαστρονομία και η γευσιγνωσία οίνου. Reality μαγειρικής, περιοδικά, ένθετα σε εφημερίδες, ένθετα σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, εστιατόρια, wine bars… Τι γίνεται, ρε παιδιά, παντού κάποιος μαγειρεύει; άνθρωποι που πριν λίγο καιρό δεν ήξεραν ότι για να τηγανιστεί ένα αυγό πρέπει να το σπάσεις πρώτα, τώρα μαγειρεύουν μόνο -wait for it…- «άντερα αγριογούρουνου τηγανισμένα σε λίπος ταύρου με μέλι» (βλ. Αστερίξ στην Ελβετία) και τα συνοδεύουν με Chateau Lafite. Για να πας σπίτι τους (δε συζητώ να βγεις μαζί τους για φαγητό ή έστω για ένα ποτάκι) πρέπει πρώτα να έχεις μελετήσει τις τελευταίες τάσεις της γαστρονομίας και τις οινο-διαδρομές της Β. Ελλάδας. Τσ, τσ, τσ… Στο κλίμα των ημερών κι εγώ λοιπόν, θα ασχοληθώ με την κουζίνα. Δε θα είμαι το ίδιο αφοριστική, όμως, με τις ταινίες που έχουν θέμα το φαγητό ή το κρασί. Αντίθετα λατρεύω να τις χαζεύω και μετά με φαντάζομαι σε μια κουζίνα ίνοξ να κόβω σα σαμουράι το κρεμμυδάκι και να δένω σάλτσες σε τρία τηγάνια ταυτόχρονα (πάει το ‘χασα).

Το θέμα «σινεμά-μαγειρική-κρασί» είναι τεράστιο αλλά επέλεξα να το σπάσω. Θα ασχοληθώ αυτή τη φορά με τους σεφ και μάλιστα τους εξαγριωμένους. Καλλιτέχνες της κουζίνας αντιμέτωποι με βάρβαρους πελάτες που αδυνατούν να κατανοήσουν και να εκτιμήσουν την τέχνη τους. Οι σεφ των ταινιών, όπως και κάθε ιδιοφυής καλλιτέχνης, είναι γεμάτοι νευρώσεις αλλά δεξιοτέχνες και τελειομανείς. Οι πελάτες εκνευριστικοί, πληρώνουν και επομένως έχουν άποψη για το πώς θα φάνε το πιάτο τους. Απολίτιστοι! Κακώς. Chef knows best… Continue reading

Advertisements