Αγαπημένη μου παράνοια… (by pepinot)

Παρακολουθώντας το blog, μου έχουν έρθει κατά καιρούς διάφορες ιδέες για δικές μου πιθανές τριάδες.. βλέπω ταινίες και προσπαθώ να τις κατατάξω κάπου.. κοινώς με έχετε καταστρέψει… τελικά βρήκα το δικό μου αγαπημένο θέμα (αν και θα μπορούσα να θεωρηθώ ψυχάκι γι’αυτό!!!): ταινίες παρανοïκές, ταινίες που όταν τις παρακολουθείς μία που λες ‘’εγώ τώρα αυτό γιατί το βλέπω;!’’ κ από την άλλη δεν μπορείς να την σταματήσεις αν δεν τελειώσει… θες βρε παιδί μου να δεις που θα καταλήξει … παρανοϊκό ;….αυτό είναι το θέμα…
Η τριάδα των ταινιών θα μπορούσε να είναι ενδεικτική… θα μπορούσε απλά να είναι 3άδα σκηνοθετών… κατά συνέπεια θα πω : Buñuel, Lynch, Trier… και ξεκινώ :

Εξολοθρευτής άγγελος
Σουρεαλιστής Buñuel κλπ, κλπ…. Τι πιο παρανοϊκό από μια ομάδα ανθρώπων της ελιτ κοινωνίας εγκλωβισμένη σε ένα σπίτι χωρίς προφανή λόγο, άτομα που χάνουν σιγά-σιγά τους καλούς τους τρόπους, την ψυχραιμία τους, τον καθωσπρεπισμό τους… κ εσύ απλά να αναρωτιέσαι : ‘’μα γιατί δεν μπορούν να βγουν;!! ‘’, τελειώνει η ταινία κ συνεχίζεις να έχεις την ίδια απορία…

Απίθανη είναι κ η σχετική σκηνή από την τελευταία ταινία του Woody Allen, όταν ο πρωταγωνιστής ταξιδεύοντας στο χρόνο κ στο καλλιτεχνικό παρίσι του ΄20, συναντώντας τον νεαρό τότε Buñuel τον προτρέπει να κάνει μια ταινία με αυτό το θέμα κ ο ίδιος ο σκηνοθέτης στο άκουσμά του κ μόνο απορεί!!! (εφυέστατος Woody Allen!!)

Continue reading

Advertisements