φίλα με ακόμα!!! (by Vouli)

Kiss me more and more and more

Όταν ήμουν αθώο κοριτσάκι, και πολύ αργότερα επίσης, η αγαπημένη μου σκηνή στις ταινίες ήταν, και είναι, αυτή του φιλιού. Στο αυτοκίνητο, έξω από την  πόρτα του σπιτιού, στο σινεμά, στη βροχή, στο δρόμο, στο club, βιαστικό, παθιασμένο, στοργικό, ανέμελο, παράνομο, αδέξιο. Τα φιλιά είναι η αδυναμία μου. Φανταζόμουν το πρώτο μου φιλί όπως αυτά που έβλεπα στις ταινίες: ότι ο ψηλός-ξανθός-κούκλος-φέτες-πετυχημένος-έξυπνος γκόμενος, θα πιάσει το πρόσωπό μου με τα δυο του στιβαρά χέρια και εγώ θα δω τον Αρμαγεδών να περνάει στα δυο μέτρα.  Ωστόσο το πρώτο μου φιλί, ήταν από έναν φίλο μου που φορούσε σιδεράκια, που δεν ήταν και ιδιαίτερα γνώστης του αντικειμένου, του δίνουμε ένα credit όμως γιατί ήταν μικρός, γέλασα, ντροπή μου το ξέρω, αλλά δεν μπορούσα να κρατηθώ.

Ωδή στα φιλιά λοιπόν και έχουμε και λέμε:

Μεγάλες Προσδοκίες – Γκουίνεθ Πάλτροου και Ίθαν Χοκ.

Πήγε να πιεί το παλικάρι λίγο νεράκι να δροσιστεί και τον έκανε η άλλη να τρέχει…. λατρεμένη σκηνή στον ψύκτη του πάρκου. Ok, δεν το λες ακριβώς φιλί, αλλά σε «στέλνει» όπως και να ‘χει. Δυνατό φιλί και αυτό στη βροχή.

Continue reading

Advertisements